Kendimize Ayırdığımız Zaman Neden Bu Kadar Az?

Gün bitiyor ama yapılacaklar listesi bitmiyor.

Gün içinde kaç kez “Bugün kendime biraz zaman ayıracağım” deyip akşam olduğunda bunun yine gerçekleşmediğini fark ediyoruz?

Sabah işe yetişme telaşı, ev işleri, çocuklar, toplantılar, telefonlar, mesajlar, alışveriş, sorumluluklar… Gün bitiyor ama yapılacaklar listesi bitmiyor. Sonra kendimize ayıracağımız zamanı, sanki hayatımızdaki diğer her şey tamamlandıktan sonra sıra bize gelecekmiş gibi erteliyoruz.

Oysa kendimize zaman ayırmak bir lüks değil, ihtiyaç.

Bazen bunun için saatler gerekmiyor. Sabah kahvemizi acele etmeden içmek, telefona bakmadan on dakika yürümek, sevdiğimiz bir kitabın birkaç sayfasını okumak ya da akşam yalnızca kendimiz için güzel bir müzik açmak bile yeterli olabilir.

Asıl mesele zamanın miktarından çok, o zamanı kendimize gerçekten ayırabilmek.

Kadınlar çoğu zaman çevresindeki insanların ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koymaya alışıyor. “Önce işlerimi bitireyim”, “Önce herkesin işi hallolsun”, “Şimdi sırası değil” derken kendimize ayırdığımız alan giderek küçülüyor.

Belki de bugün küçük bir değişiklik yapmanın zamanı geldi.

Telefonunuzu bir kenara bırakın. Bir fincan kahve hazırlayın. Pencereyi açın ve birkaç dakika hiçbir şey yapmak zorunda olmadığınızı hatırlayın.

Çünkü hayat yalnızca yetişmemiz gereken işlerden ibaret değil.

Bazen durmak, nefes almak ve kendimizi dinlemek de hayatın bir parçası.

Ve unutmayalım; kendimize verdiğimiz değer, başkalarına ayırdığımız zamandan eksiltmez. Aksine, kendimizi daha iyi hissettiğimizde hayatın geri kalanına da çok daha güçlü bir şekilde devam ederiz.

Belki bugün yapılacaklar listenize küçük bir madde daha eklemelisiniz:

“Kendime biraz zaman ayıracağım.”